Verso clásico Verso libre Prosa poética Relato
Perfil Mis poemas Mis comentarios Mis favoritos
Cerrar sesión

O Pazo

Cando vexo o fío de fume branco
atravesar o ceo,
penso no vello pazo da miña nenez,
na agarimosa lareira e no pote renegrido,
nas historias contadas e por contar
dunha avoa tarabela,
gustosa de asustar aos inocentes netos
con lobos famentos.

Senlleiro era o señor Diego,
caseiro centenario,
fumador dende os seis anos.
Unha delicia escoitalo
nas tardes frías do inverno,
coa sabedoría mamada no berce
e esa retranca tan súa.

Hoxe o pazo baleirouse
dos chíos inquedos dos rapaces,
que xogaban agochados entre o millo.

Lembranzas acoden ao meu maxín:
as colleitas de tomates e pementos
como unha alfombra de cor fermosa;
na leira, o pombal xa non garda as pombas mensaxeiras;
na capela, non se escoitan rezos nin ladaíñas
e os sorrisos das queridas tías
esmoreceron para sempre.

Mais o pazo segue ergueito,
coa fidalguía incólume doutra xeira
esvarando pola pedra húmida
de séculos de lendas vividas.

etiquetas: pazos galegos, lembranzas
12
6comentarios 155 lecturas galegoportu karma: 57
#1   es una interesante historia de vida comenzando desde la infancia y el paso de los años que nos enseña tantas cosas
votos: 1    karma: 40
#2   #1 Son recuerdos reales endulzados por el verso. Muchas gracias.
votos: 1    karma: 40
#3   Que morriña da infancia. Pero a miña non foi nun pazo. {0x1f602} {0x1f602}
votos: 1    karma: 27
#4   #3 A Mila tampoco. Os avós maternos vivían nun e lembro os xogos despreocupados... Grazas.
votos: 0    karma: 20
#5   Fermosas lembranzas. Muy bonito.
votos: 1    karma: 40
#6   #5 Graciñas.
votos: 0    karma: 20
comentarios cerrados